„^99999999
stawieniu Cyda. Może być agentem, nieważne, filozofem czy szarlatanem, w każdym razie ta rozmowa go zaciekawia. Typ bezinteresownego prowokatora, śledzącego cudze tajemnice; operuje zawsze aluzjami. Byłaby tu możliwość retrospekcji, opisu wieczoru w teatrze, po przegranej kampanii, kiedy był pewny (X. J.), że publiczność go wygwiżdże, i stojąc w loży —
...Gdy na jego widok parter zerwał się z krzeseł, poczuł, jak drętwieją mu nogi. Musiał się cofnąć w głąb loży i stał wśród oficerów z ręką wpitą w draperię owacja trwała dziesięć minut. Nie miał pojęcia, o co chodzi. Na trzech piętrach poruszały się jasne klaszczące dłonie, słyszał okrzyki kobiet, powiewano ku niemu chusteczkami. Schylił głowę. Spod rzęs widział okrągłą drewnianą salę, obsypaną światłem i pudrem, białe ręce z rogami obfitości i paszcze lampartów wychylające się znad lóż; zewsząd falował szmer uśmiechów, szelesty jedwabiu — i wszystko, balkony, fraki, malowidła, miało do niego, stojącego z pochyloną głową, istotny i pełen napięcia stosunek, z którego znaczenia na razie nie zdawał sobie sprawy, wiedział jednak, że zmrużone oko spoglądające z kurtyny, złota źrenica o długich rzęsach, było skierowane na niego. — Już wiedzą — powiedział jeden z pułkowników, gdy usiedli.“(9)