„Kciukiem nacisnął guziczki w pasie skafandra i czekał. Po chwili usłyszał syk powietrza, którym jego skafander wypełniał maleńką kabinę; za raz potem czujniki, które przeprowadziły analizę atmosfery i sprawdziły hermetyczność pojazdu, zabłysły wesoło światełkami. Z westchnieniem ulgi zrzucił hełm i odpiął rękawice. W torbie u pasa znalazł żeton dla Ybo — krążek osmu z nieregularnymi krawędziami, jak szczególnie skomplikowany krzywik. Wrzucił go do szczeliny autopilota i pewnym ruchem nacisnął czerwony guzik.
Nie było żadnego dźwięku. Wydało mu się, jakby łódź nieco osiadła, a potem mignęła mu z zewnątrz owa nieopisana, niepokojąca szarość. Deeming nie przejmował się odgłosem wywołanym próżnią, która nagle powstała w dziurze pod nogą statku. Nikt go nie usłyszy wśród łoskotów i zgrzytów portu, a może być i tak, że powietrze przesączy się powoli do otworu i obejdzie się bez żadnego dźwięku.
Rozejrzał się dookoła z przyjemnością. Ludzie Rockharda naprawdę wykonali dobrą robotę. Chociaż migowiec mógł startować prawie z każdego miejsca na powierzchni, nad nią i pod nią, pojawienie się w miejscu przeznaczenia zazwyczaj następowało wysoko w górze. Zetknięcie się z czymkolwiek znajdującym się na ziemi, począwszy od zabawki dziecięcej, a skończywszy na przypadkowym przechodniu, mogło być nieprzyjemne. Statkowi by to nie zaszkodziło; śmignąłby w nadprzestrzeń usuwając się automatycznie przy najsłabszym sygnale wskazującym ną istnienie w tym miejscu innej materii, ale ów przedmiot znajdujący się na powierzchni planety, znacznie mniej elastyczny, nie miałby już tyle szczęścia. Jednym z rozwiązań była płyta ładownicza, którą tu właśnie zastosowano. Płyta naprowadzała statek na siebie, chyba że po drodze znajdowało się dość ciężkiej materii, by to było niebezpieczne; w takim razie włączał się tylko system wywoływania, «aś naprowadzanie pozostawało nieczynne i statek pojawiał się na bezpiecznej wysokości ponad powierzchnią. Urządzenie to, nie większe od talerza, przysypane warstwą ziemi było nie do wykrycia.“(13)