„Mecenas mówiąc obserwował komisarza, a właściwie — jego tułów. Bowiem zdaniem Grossenberga każdy tułów osoby urzędującej za biurkiem zawsze posiadał swą wymowę i też coś znaczył. Sprawdzał to nieraz. Jeżeli osoba urzędująca nawet z lekka, ale schyli się tułowiem do przodu w stronę współrozmówcy, to znaczy to, że jest skłonna przychylnie załatwić jego prośbę, skłonna do ustępstw i do tego, by pójść na rękę. Wtedy istnieje jeszcze nadzieja! O, zupełnie co innego, jeżeli osoba urzędująca tułów prostuje i opiera się plecami o oparcie fotela, a potem tej wyprostowanej pozycji nie zmienia. Wówczas można być pewnym, że na rozmówcy jej nie zależy i że za żadne skarby nie zmieni też i "swej odmownej decyzji — nie ma na co liczyć.
Komisarz wciąż siedział, przywierając łopatkami do oparcia krzesełka... Usiłując być zwięzłym, ale znowuż nie omijając dramatycznych szczegółów, mecenas ciągnął dar. lej.
A więc kucharka klęknęła koło okienka, a nawet wsunęła doń głowę. Wiedziała, że w piwnicy są skrzynie — dość wielkie drewniane skrzynie, do których pan Wachicki niedawno zapakował rzeczy osobiste matki. To znaczy prawie całą jej ruchomość. Otóż zauważyła z przestrachem, że wieka tych skrzyń są otwarte, zerwane deski sterczą do góry, natomiast cała podłoga zawalona jest odzieżą, bielizną i dziesiątkami przedmiotów, co to były kiedyś własnością jej pani. Podobno zawyła nawet ze strachu i modląc się pobiegła do mecenasa Powścinowskiego, bo wiedziała, że to on domem się opiekuje, mając od wszystkiego klucze. — Pan macanas niech zaraz przyjdzie! — krzyknęła, znów wyjąc. — Ktoś powyjmował kiecki mojej pani, może handlarze, co handlują starymi rzeczami. Bo pan macanas wie, wczoraj przychodził taki handlarz z czarną brodą i wciąż się pytał, czy jakichś rzeczy do noszenia nie ma w domu, boby je kupił. Iii... uu... To ja mu, proszę macanasa, powiedziałam że nic nie mam, chyba że, tylko paletko na watolinie, które mi nieboszczka pani podarowała i jest dla mnie za wąskie. Ale że sprzedać, wszystko jedno nie sprzedam, chcę je na zimę dla synowej schować. To on poszedł. Ale po godzinie wraca i pyta, żeby znaczy zapytałam mojej pani, może ona ma stare rzeczy do"sprzedania. To ja powiedziałam, idźże sobie panie starozakonny, pani moja w trumnie... Iii...“(5)