„Nawet gdy już zdecydowała, że pokój jest dostatecznie ozdobiony, nie przestała się krzątać. Zaczęła go teraz uszczelniać. Przyniosła jeszcze gazet i zapychała nimi wszystkie szpary we framugach. Loch zorientował się, że obydwa okna są zasunięte i że w pokoju, który stanowił teraz zamknięte pudło, musi być upalnie i duszno jak w piekle. Zalała go fala gorąca, od stóp do głów. Stara poszła w głąb pokoju z naręczem „Sygnałów". Podeszła do ślepej ściany, wpakowała cały ładunek papieru do kominka.
Potem znów wyszła z salonu i powróciła pchając przed sobą wielką plecioną matę; przechylała się na boki, pląsała, mocowała się z falującą plecionką i wyglądała teraz jak ogromny pająk, który zdobył smakołyk większy od samego siebie. Loch poczuł skurcz w brzuchu, zabrakło mu powietrza, więc nachyliwszy się przyłożył nos i czoło do siatki na moskity, wyciskając na skórze małe kwadraciki. Marzył o tym, by starej powiodło się w jej zamierzeniach, a jednocześnie życzył jej porażki. Po chwili poczuł, że opuszcza go dziwna zachłanność, jaką odczuwał w stosunku do opuszczonego domu, uczucie podniecenia, jakie w nim zawsze wzniecał. Wiedział teraz już na pewno, że stara zamierza spalić dom, i natychmiast zaczął wymyślać tysiące sposobów dla usprawnienia jej zamiaru.“(7)