„Od roku 1934 polska polityka zagraniczna gra o czas, potrzebny przede wszystkim na zorganizowanie gospodarstwa narodowego i unowocześnienie armii.
U schyłku 1935 roku rozpoczęte zostały prace nad planem przezbrojenia. Po upływie roku był on w głównych zarysach gotowy i uzyskał zatwierdzenie Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Pomimo ram bardzo skromnych, realizacja planu wymagała wydatków nadzwyczajnych w kwocie kilkunastu miliardów złotych polskich, a więc sum, przekraczających nasze możliwości bez zastosowania heroicznych środków finansowych i gospodarczych. Zresztą, gdyby nawet udało się uruchomić tak wielkie sumy, nie oznaczałoby to bynajmniej usunięcia wszystkich istniejących trudności. Sprzętu nowoczesnego od państw sojuszniczych zakupić nie można było, gdyż same go nie posiadały w dostatecznej ilości. Fabryki krajów neutralnych, zawalone obstalunkami, dyktowały fantastyczne ceny i jeśli w ogóle przyjmowały zamówienia, to obiecywały ich wykonanie w terminach niemożliwie odległych. Kwestie walutowe stwarzały dodatkową komplikację. Trzeba więc było rozbudowywać własny przemysł wojenny, co przy całym pośpiechu wymagało wiele czasu.“(1)