„Umilkł więc zmieszany wrażeniem, jakie wywarły jego słowa.
Było jednak za późno. Przechodząc obok, królowa podchwyciła jego słowa.
— Czy pan wie, poruczniku, jaka jest sytuacja — zapytała go dobrotliwie.
— Tak, Wasza Królewska Mość — odpowiedział młody oficer. — Byłem na Polach Elizejskich.
—W takim razie niech pan mówi nic nie ukrywając.
Młody oficer wystąpił naprzód, rumieniąc się coraz bardziej, i zbliżył się do królowej.
Jednocześnie de Lambesc i de Bezenval cofnęli się, jak gdyby uważając za uwłaczające ich godności asystowanie przy podobnej naradzie.
Królowa nie zwróciła na to uwagi lub udała, że nie widzi tego.
— A więc pan porucznik powiada, że król rozporządza czterdziestoma tysiącami żołnierzy — zapytała.
— Tak, Wasza Królewska Mość!
— W okolicach Paryża
— W SaintDenis, w SaintMandć, na Montmartre i w Grenclle.
— Proszę o dalsze szczegóły
— Książę de Lambesc i pan de Bezerwal mogą udzielić Waszej Królewskiej Mości ściślejszych informacji aniżeli ja.
— Niech pan mówi dalej. Chcę słyszeć szczegóły z pań» skich ust. Pod czyim dowództwem znajduje się tych czterdzieści tysięcy żołnierzy
— Przede wszystkim pod dowództwem tych obu panów, następnie pod dowództwem księcia de Conde, pana de NarbonneFritzłar i pana de Selkenayma.“(12)