„Zdaje się, że podczas tego ataku zabiliśmy siedemnastu.
Natychmiast otworzyliśmy ogień i w ciągu kilku minut położyliśmy trupem — nie wiem dokładnie, ale zdaje się, ie dwudziestu ośmiu.
Podporucznik Louw wraz z trzema ludźmi z ochrony zajął pozycję na jeepie i pozwolił przeciwnikowi podejść bliżej. Gdy odległość zmniejszyła się do jakichś trzystu metrów, otworzył ogień.
Po krótkim czasie łeżało tam około czterdziestu trupów.
Wtedy któryś z nich spostrzegł jeszcze jakiegoś oddalającego się Afrykańczyka. Ten również został zastrzełony.
Aha, to robotnicy z plantacji, pomyślałem sobie. Przychodzą tu do pracy. Wszystko w porządku. Ale gdy wóz zniknął za węgłem, zauważył go wartownik. Pomyślał sobie czarni uciekają. A więc to partyzanci! rebelianci!
Wołał za nimi. Ale jak to czarni — dostali pietra i zaczęli uciekać. Wartownik zaczął strzelać.
Bang, bang, bang, bang!
Później zwróciliśmy wartownikowi uwagę, że to głupota strzelać w takim wypadku. Ale właściwie, kto w tym kraju naprawdę wie, kiedy strzelać, a kiedy nie. Szczerze mówiąc — nie można mieć do wartownika pretensji.
W tym przypadku nie wszystko zagrało jak należy.
Jeśli rzeczywiście będziemy brać rannych do niewoli... W moim oddziale nie było jeszcze takiego wypadku. Tutaj się od razu dobija!“(14)